ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਚਾਹਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਸਮੇਤ, ਨਾਸ ਪਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਜੋ ਭਾਰਗਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆਇਆ ਜਦ ਅਰਜਾ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਦਾਨਵ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਅਜੇ ਵੀ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅੰਧਕਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਭਰ ਆਇਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਕੋਲ ਵੀ ਬੇਝਿਜਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਮੋਹ-ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਲਿੰਗਨ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਭੈਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਅੱਜ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ।" ਅਰਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਇਹ ਮੰਗ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, "ਜੇ ਢੁਕਵੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਾਘ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਮਰਥ ਹੋਣ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਲਚਸਪ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੇਵ-ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਚਿਤਰਾਂਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ ਸੀ। ਚਿਤਰਾਂਗਦਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਝੀਲ ਛੱਡਣ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਨੈਮੀਸ਼ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲਜਵਾਨ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਲਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਮਾਸੂਮ ਤੇ ਮਸਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਕੇਵਲ ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਨਿਗਾਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਸੋਫੇ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਆ ਕੇ ਲੈਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਤੈਨਵੀ ਨਾਮਕ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਅਰਜਾਸਕ ਨੇ ਦੰਡਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰਿਆ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਾਰੀ ਸਵਭਾਵ ਤੇ ਕਮਜੋਰ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਹਾਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਤੀ ਤੋਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀ।" ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੁਧ ਬਹੁਤ ਖੋ ਬੈਠੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਮਰ ਗਈ, ਜਲਦੀ ਉੱਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਤੇ ਜਦੋ ਸਾਰੀਆਂ ਚੱਲੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।