ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ—ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਦੇ ਗੁਰੂ ਸੰਭੂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਐਸੇ ਪਾਪੀ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇਤ ਹੈ; ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ, ਇਸ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਅੱਜ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ। ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੂੜ੍ਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਸਮੇਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਰਜਾ ਸੀ। ਭਾਰਗਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਉੱਥੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਸੰਮਾਨਯੋਗ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਦਾਨਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਿਆਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਅੰਧਕਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਰਾ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੇ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਅੱਜ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਖੁਦ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਮੰਗ ਲੈ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਜੇ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ। ਔਰਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਸਮਰਥ ਹੋਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੀ ਜਾ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਸਮੇਂ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਤਲਾਬ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ। ਉਹ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨੈਮੀਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਦੇਹ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਬੱਚੀਏ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਨਿਰਭੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਏ।' ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਧਰਮੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।" ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਸੁਰਥ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਆਇਆ। "ਹੇ ਨਸ਼ੀਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਏ, ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਉਲਝਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਪਲੰਗ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਲਿਟ ਜਾ।" ਫਿਰ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਵੱਲ...