ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਗੁਪਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸਦੀ ਦੁਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿ੍ਸ਼ੇਕ ਕਰੀਏ?" ਉਹ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਥੇ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿੱਥੇ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਦਿਵਯਤਾ ਦਿਖਾਈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦੁਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਭਿ੍ਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅੱਠ ਸੌ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੋ ਜਣੇ ਹਨ ਅੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ, ਉਹ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?" ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਕਮਰ ਪੀਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਮ੍ਰਿਗ ਚਰਮ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਚਾਰੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਪਾਰਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਗਦਾ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ "ਸਤਾਨੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ" ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਠੋ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਅਤਿਥੀ!" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਸਰਵਵਿਆਪੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਇਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ?" ਉਹ ਘਗਾਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸ਼ਨਸ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਜੀਉਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਜੀਉਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਇਸਦਾ ਸੱਚਾ ਤੱਤ, ਜਰੂਰ ਜਾਣੇਂਗਾ।" ਪਰ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਟਿੱਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਕਨਾ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲੀ?" ਮੰਕਨਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੁਜਾਤੀਏ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਪਰ ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸਿਰਫ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਦਰਅਸਲ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਨੱਚਣਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਿਥੂਦਕਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਰਹੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਪਾਪ ਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣੇ। ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਜਲ-ਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪੁੰਨ-ਸਥਾਨ ਸੋਮ-ਪਾਲਾ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਸੰਯਮੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।