ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰਕ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੌ ਮਟਕਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਮਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਸੌ ਅੱਠ ਮਾਪ ਰੋਚਨਾ, ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ, ਕਮਲਾਂ, ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਗਰੂ, ਕਾਲੇਯ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ਾਤ੍ਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਗਰਮ ਘੀ ਪੀਣ ਜਾਂ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਛੇ ਪਲਾਂ ਘੀ ਪੀਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਅਸੀਂ ਇਹ ਵਿਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਿਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੀਏ? ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀਆਂ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ?" ਤਦ ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਧਿਰਾਜ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਬਿਨਾਸੀ, ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਪੰਚਗਵ੍ਯ, ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅੱਠ ਸੌ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੇ ਅਜਾਨਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ?" ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਕਸਤੂਰੀ ਚਮੜੇ ਨਾਲ ਕਮਰ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਪਾਰ, ਗਦਿਆਂ, ਖੱਪੜੀਆਂ, ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਸਭ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਕ ਨੇ ਜਦ ਲਿੰਗ ਉਠਾਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ "ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਓ ਸਥਾਣੁ!" ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬੜਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉੱਠੋ, ਪਿਆਰੇ ਅਤਿਥੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਆਪਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਹਿਲ ਗਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਿਉਂ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਾਗਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ਼ਨਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਛਿਆ, "ਹੇ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਦੀ ਮੰਗਲ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਸੂਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਟਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਕਨਾ ਨਾਮਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ?