ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਮਹਾ-ਰਿਸੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਮਕ ਪਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਵਾਦਸ਼ ਪਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ, ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਣ 'ਤੇ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਰੀਰਕ ਬਣਾਵਟ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜਰ-ਅਮਰ ਹੈ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿਹਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ। ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚੀਤਾ ਅਤੇ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਿਸੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੁਰਾ ਨਾਮਕ ਦੁਸ਼ਟ, ਮੌਤ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਮੁਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ।” ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੇ ਫਿਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਰਾ ਨੇ ਉਲਝਣ 'ਚ, “ਕਿਵੇਂ? ਕਿੱਥੇ? ਕਿਸ ਦਾ?” ਕਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਬਹੁਤ ਗੜਬੜ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਰਸਿੰਹਾ ਨੂੰ ਮੁਰਾ-ਵਧਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਵਸਤਾਂ, ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਹਨ। ਉਥੇ ਨਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਬਲ, ਨਾ ਦੇਵੀ, ਨਾ ਨੰਦਿਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਛਿਟਾ ਮਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਟਕ ਗਈ ਸੀ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।” ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਇਸ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਵੇਕ-ਸ਼ਕਤੀ ਹਟਾ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਰੀਰਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਧ ਦੇ ਸੌ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਲਾਂ ਘੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਚਗਵਯਾ ਦੇ ਵੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਅੰਕਾਂ ਰੋਚਨਾ ਨਾਲ, ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ, ਕਮਲ, ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਗਰ ਅਗਰੂ, ਕਾਲੇਯਾ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਗਰਮ ਘੀ ਪੀਣ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਹਰ ਦਿਨ ਛੇ ਪਲਾਂ ਘੀ ਪੀਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਗੁਪਤ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਜੋ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੂਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੀਏ?” “ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਜੋ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦੀਆਂ?” “ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ: ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ?” ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਲਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਕਟਾਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਜਰ, ਅਟੱਲ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਅਠ ਸੌ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?” ਇਹ ਕਥਾ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਵਿਧੀ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।