ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰੇ, ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਤਾਲ ਵੱਜਾਏ ਜਾਂ ਅਣਧਰਮਿਕ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਲਟ ਸਲੂਕ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਜਿਹੜੇ ਸਰੀਰਕ, ਵਚਨ, ਮਨ ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਈਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਕਰਮ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਵੀ ਉਲਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੇਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁੱਤਰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਾਰਸ ਹੋ, ਪੁੱਤਰ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਨਾਰਦ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।" ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਵਿਰਸੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਵਿਰਸੇਦਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੇ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰ, ਵੰਸ਼, ਕੰਮ ਅਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਖੁਦ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਛੇ ਵਿਰਸੇਦਾਰ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਾਮ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਤਨੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ, ਉਹ ਖੇਤ੍ਰਜ ਪੁੱਤਰ ਕਹਾਇਆ। ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗੋਦ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਾਇਆ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਾਇਆ। ਜੇ ਭੁਗਤਾਨ ਦੇ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਖਰੀਦਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਾਇਆ; ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ-ਪੁੱਤਰ ਕਹਾਇਆ। ਖੁਦ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਵੀ ਵਿਰਸੇਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਹ-ਸ਼ੁਦਾ ਜਾਂ ਅਵਿਆਹ-ਸ਼ੁਦਾ ਔਰਤ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੋਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕਹਾਇਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਵੋ।" ਜਦੋਂ ਜੋੜਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।" ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਜਿਵੇਂ ਆਏ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲ ਪਏ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹ ਪਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਯੋਗ ਸਮਝਾਇਆ। ਪਹਿਲਾ ਪੱਤਾ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਪੱਤਾ ਜੈਸ਼ਠ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਪੱਤਾ ਆਸ਼ਾੜ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਪੱਤਾ ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਵਾਂ ਪੱਤਾ ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹੈ। ਛੇਵਾਂ ਪੱਤਾ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵਾਂ ਪੱਤਾ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵਾਂ ਪੱਤਾ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹੈ। ਨੌਂਵਾਂ ਪੱਤਾ ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹੈ। ਦੱਸਵਾਂ ਪੱਤਾ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵਿਰਸੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹ ਪਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ।