ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਜਲ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤੀ ਜਰੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੇਦਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਦੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ 'ਦ੍ਰੁਪਦ' ਨਾਮਕ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ," ਐਸਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਲੋਕ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਜਾਵੇ। ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਮੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੌਣ ਸੀ ਉਹ? ਦੈਤ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਿ्णੂ ਦੁਆਰਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ? ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਇਹ ਕਥਾ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ, ਪੁਣ੍ਯਮਈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਾਹਮਣੇ, ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਜੈ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਕਿ "ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਅਮਰ ਭੀ ਮਰਤਯ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਰਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਕੋਈ ਭੀ ਉਸ ਦੈਤ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇੰਦਰ (ਪੁਰੰਦਰ) ਨੇ ਭੀ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, "ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਦੇ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਮੁਰਾ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰਘੁ ਨਾਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਗ੍ਯ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਯਗ੍ਯ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕਿਆ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਤਕ (ਮੌਤ) ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕ।" "ਜੇ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲੀ।" ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮਰਾਜ, ਜੋ ਦੰਡ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਮਹਿਸੂਸੀ ਭੈਂਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ (ਵਿ्णੂ) ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ।