ਜਦੋਂ ਅੰਧਕਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਸੋ।” ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੌਰੀ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਕਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅੰਧਕਾ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” ਹੁਣ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੰਧਕਾ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤ ਸੀ, ਉਹ ਮੱਝਲ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਪੈ ਗਈ। ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰ ’ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਪੱਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਨੌਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਚੌਟੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਪੱਥਰ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਤੇ, ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੇਦਾਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਪুণ੍ਹ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਤੀਰਥ ਦਾ ਜਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਲਿੰਗਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੇਦਾਰਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਕਲਿੰਦੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਪਲੱਖਾ ਜਨਮ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਉਥੇ ਹਰਾ ਨੇ ਜਲ ਵਿਚ ਡਰੁਪਦ ਨਾਮਕ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਪੂਰਾ ਇਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਏ। ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ “ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ” ਕਹਿ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਲੋਕ ਚਿੰਤਤ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।” ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾ ਕੇ ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲੋ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਹ ਮੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੋਈ ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਸੀ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵਿਣੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਥਾ ਅਦਭੁਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਜੇਤ, ਮਹਾਬਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।