ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਐਸੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ, "ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵਲ ਜਾਣ ਨਾਲੋਂ ਨਰ-ਬਲਹੀ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵਰਤਣ ਨਾਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।" ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਲੋਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਇਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ," ਤੇ ਉਹ ਉਥੋਂ ਪਲਾਇਣ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਸੀ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਉਠਾ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਹ ਰੋਕਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਮਾਰੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਗੌਰੀ ਬਣ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਅਸਥਿਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਤ-ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅੰਧਕ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨਾਂ ਨੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਜਰ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਣਪਤੀ ਮਘਵਾਨ ਵਰਗੇ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਓ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਓ, ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।" ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਹਾਰਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਗੌਰੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—"ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅੰਧਕ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਚਮਕ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਘਟ ਗਿਆ। ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਖਾਤਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਬੇਲਟ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ, ਉਹ ਨੌਂ ਸੌ ਸਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਟੇ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਸਮਤਲ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀ ਆਪਣੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੇਦਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਇਹ ਤੀਰਥ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਲਿੰਗਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ੍ਹ ਅਖ਼ੂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੇਦਾਰਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਬਚਨ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ (ਕਾਲਿੰਦੀ), ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਪਲੱਖਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰਾ ਨੇ ਜਲ ਵਿਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨਾਮ ਦੀ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਪੂਰਾ ਇਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਤਾਰੇ ਆਪਣੇ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਤਪੱਸਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।