ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, "ਜੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੇ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੇ ਲਾਣਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਮ੍ਰਿਗ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਮਿਤਰ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਹੱਥੀਂ ਢੱਕ ਲਏ, ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਮਾਲਿਕ! ਤੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬ ਜਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਵਧਣ ਦਾ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗਊ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਸੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਹਿੱਤਕਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਜਾਣ ਨਾਲੋਂ ਨਰ-ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ, ਪਰਾਏ ਧਨ ਨੂੰ ਚੱਖਣ ਨਾਲੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣਾ ਚੰਗਾ।" ਫਿਰ ਆਖ ਕੇ, "ਇਹ ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ," ਉਹ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਨੰਦੀ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਗੌਰੀ ਬਣ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਮੱਦ ਵਿੱਚ ਮਟਿਆਲਾ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਾਰ ਜਣੇ (ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ) ਕਦੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੌ ਵਜਰਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਅੰਧਕ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਡਿੱਗ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਜਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਜਾਓ।" "ਤੁਾਡਾ ਨਿਵਾਸ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।" "ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਸੋ।" ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਂਦੀ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਅੰਧਕ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਚਮਕ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਹੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੰਖ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਇਕ ਦਿਨ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਰਿਹਾ। ਨੌਂ ਸੌ ਸਾਲ ਲਗਾਤਾਰ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਪਠਾਰ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਸਮਤਲ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਜਟਾ-ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੇਦਾਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ।