ਜਦੋਂ ਕਪਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਭੈਂਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਪਰ ਗੁਹਾ ਨੇ ਉਸ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਕਦੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਵਸੂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਝੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ, "ਗੁਰੂ!" ਹਰੀ, ਜੋ ਸਰਪਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਮਾਮੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਅਘਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ-ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਜਧਾਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬਾਣਾ ਉੱਤੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਬਲ ਮਿਲੇ।" ਹਰਾ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰੌਂਚ ਦਾ ਮਰਨ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕਿਸ ਨੇ ਵਿਦੀਰਣ ਕੀਤਾ?" ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ ਤੇ ਦਰਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਸੀ। ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਇੱਕ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲੱਗਾ। ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕਿਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ?" ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਇਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਭੰਗ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਲੰਮਾ, ਗਰਮ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਤੈਅ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੈਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ। ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਇਹ ਬਾਤ ਕਿਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੇਹ one? ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਰਿਤਧਵਜ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਘੋੜਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। "ਰਾਜਾ ਕੁਵਲਯਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਸੀ?" ਉਹ ਕੁੜੀ ਸੋਹਣਿਆਂ ਦੀ ਖ਼ਜਾਨਾ ਸੀ, ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਦਾਲਸਾ ਸੀ—ਹਾਂ, ਮਦਾਲਸਾ ਆਪ ਹੀ। ਪਰ ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਜੁਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਮਹਾਨ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਹਿਰਣ-ਆਖ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?" ਉਹ ਦੇਵਸੈਨਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਸਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਖੜੀ, ਸੁਭਗ ਅਕਾਰ ਵਾਲੀ, ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ, ਤੱਕਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਹੀ ਹੈ?" "ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੇਕਾਰ ਹੈ?" "ਫਿਰ, ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ—ਜੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ?" "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ, ਹਿਰਣ-ਆਖ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇ—" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਏ, ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ: "ਉਹ ਤਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬੋ!" "ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਵਧ ਕੇ ਪਾਪ ਕਰਨ।" ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਗਾਊ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਫੌਜ, ਜੋ ਸੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਹਿੱਤਕਾਰੀ ਸੀ, ਖੜੀ ਹੈ।