ਉਹ ਯੁਵਕ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਕਾ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂ?" ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਹਿਝਕ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿਤਾ, "ਮਹੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵੱਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।" ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸਵਾਲ ਸੀ, "ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਤੇ ਪੋਤੇ, ਭਾਣਜਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ?" ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਵਡੇ-ਵਡਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ, "ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਹਰੀ ਦੀ ਕਹੀ ਹੋਈ ਬਾਤ ਸੁਣੋ।" ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, "ਨਾਮੁਚੀ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਫਿਰ, "ਪਾਵਕਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜ, ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਯ ਦਿਖਾ।" ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ।" ਫਿਰ ਘਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਆਓ! ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੜੋ!" ਜੋ ਵੀ ਕ੍ਰੌਂਚਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਜਲਦੀ ਕਰੇ—ਉਹ ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗੁਹਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਖੜਾ ਕਿਉਂ ਹੈ?" ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮਾਧਵਾ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ, "ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ?" ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਦਾ, "ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ?" ਪਹਾੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਗੁਹਾ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ।" ਫਿਰ, ਕੁਰਕੜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਮਹੀਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਗੁਹਾ ਵੱਲੋਂ ਮਹੀਸ਼ਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਵਸੁ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਨੇ ਰੋਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, "ਗੁਰੂ!" ਕਿਹਾ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸੱਪ ਜਾਤੀ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੈ ਗਿਆ। "ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਮਾਮੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਲਾਂਗਾ।" "ਅਘਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਹਰਾ ਦਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਗੇ।" ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰਾ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵृष-ਧਵਜ ਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਾ ਉਸ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। "ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਬਾਣਾ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੇ।" "ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹੁਣ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕੱਟੀ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਰ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰੌਂਚਾ ਦੀ ਮੌਤ ਉਸ ਦੀ ਰਹਿਣ ਲਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਕੇ ਪੁੰਨ ਵਧਾਇਆ। "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕਿਨੇ ਵੱਝਿਆ?" ਉਹ ਇੱਕ ਵੀਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੋਸਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ। ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਪਿੱਠ ਤੇ ਵੱਝਿਆ। ਕਿਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ? ਪਾਤਾਲਕੇਤੂ ਨੇ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਰੋਕੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਭੰਗ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਲੰਬਾ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਤੈਅ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਤਪस्या ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਝਿਆ।