ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਕਰਾਅਕ੍ਸ਼, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਸੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬਾਣਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਕਰ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਿੱਠ ਦਿਖਾ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਉਹ ਦੈਤ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਦੈਤ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੇ ਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜਾਨਕਾਣੀ ਤਕੜੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਿਮਾਚਲ ਨਾਮਕ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਸਕੰਦਾ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਮਾਚਲ ਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਉਹ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਵਾਧ ਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ।" ਪਰ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮਾਂ ਦਾ ਦੌਹਤਾ, ਭਾਣਜਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਹਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਦਰਨੀਅ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ। ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ? ਸੁਣੋ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਨਮੁਚੀ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਵਕਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਧ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਵਿਖਾ।" ਨੌਜਵਾਨ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਾਣ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ।" ਇਸ 'ਤੇ ਘਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਆ! ਜੇ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਲੜ।" ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਜੋ ਪੈਦਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲਈ। ਇਹ ਕਰ ਕੇ, ਗੁਹਾ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?" ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਦ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਫਿਰ ਗੁਹਾ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ।" ਫਿਰ, ਕਪਟੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ, ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਗੁਹਾ ਵਲੋਂ ਮਹਿਸ਼ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਵਸੂ ਸਵਰਗ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬਾਹਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਗੁਰੂ!" ਹਰੀ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੈ ਗਿਆ। "ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਮੇਰੇ ਮਾਂਮਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, "ਅਘਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਹਰਾ ਦਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜਸਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ (ਬਲਦ-ਧਾਰੀ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਾਣਾ ਉੱਤੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਬਲ ਮਿਲੇ।" "ਬਾਣਾ ਦੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।