ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਯੋਧਾ, ਮੈਨਾ ਕਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਦੇ ਕੰਬਿਆ ਨਹੀਂ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਕਚੂੜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਦੇ ਡਿਗੇ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਕੁਮਾਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ, ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਸੁਕਕਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, "ਹਾਏ! ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!" ਰਕਤਾਕਸ਼ ਨੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੌ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਆਸਾਨ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਕਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਬਾਣਾ, ਮਕਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਦਾਨਵ, ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਦੌੜ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਦਾਨਵ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅੰਗ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦੋਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਕੰਦਾ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਕੈਲਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ?" ਉਹ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਵਾਰੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।" ਪਰ ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਮਾਂ ਦਾ ਨੌਤਾ, ਭਤੀਜਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭਤੀਜਾ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ?" ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਜਨਯ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ। ਉਹ ਆਖਦਾ, "ਜਦੋਂ ਦਾਨਵ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹੋ? ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੋ।" "ਨਾਮੁਚੀ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਪਾਵਕਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰੋ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦਿਖਾਓ।" ਜਵਾਨ, ਕੰਬਦਿਆਂ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖਦਾ ਹੈ। "ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ।" ਫਿਰ ਘਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਆਓ! ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੜੋ!" "ਜੋ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਕਰੇ—" "ਜੋ ਪੈਦਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਲਈ।" ਇਹ ਕਰਕੇ, ਗੁਹਾ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦਾ, "ਮੂਰਖ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਖੜੇ ਹੋ?" "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। "ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ?" ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। "ਇਹ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ?" ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਹਾ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਗੋਤ੍ਰਭਿਤ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ।