ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਜਲੀ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਓ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਕੇ, ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਸਨ, ਉਹ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾ-ਦੈਤ ਤੇ ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ, ਭੱਜ ਗਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਸੋਟਸ਼ਾਕਸ਼ਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਬੰਧੁਦੱਤਾ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ, ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮੈਨਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕੰਬਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਇਕਚੂਡਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਯੋਧੇ, ਜਦੋਂ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਕੁਮਾਰਾ ਵਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਉਚਾਲ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋ ਯੋਧੇ ਤੇਜ਼ੀ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਸੁਕਕਰਾਕਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ! ਮਹਿਸ਼ਾ-ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!" ਰਕਤਾਕਸ਼ਾ ਨੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਸੌਂ ਮੁੱਕੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਕ ਆਸਾਨ ਬਾਣ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਕਰਾਕਸ਼ਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਇਆ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਬਾਣਾ, ਮਕਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਪਿੱਠ ਤੁਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਦੈਤ, ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਦਾਨਵ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਸਕੰਦਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਚਲ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ ਡਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿਲ੍ਹਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਗਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਕੰਦਾ, ਮੋਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਕੈਲਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਚਲ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਧੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਂ?" ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਮਹਿਸ਼ਾ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।" "ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਤੀ, ਭਤੀਜਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ?" ਪਰ, ਉੱਚੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਦਰਨੀਅ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਵੱਡੇ। "ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਗੁਫ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਅਾ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਹਰੀ ਦੇ ਕਹੇ ਬੋਲ ਸੁਣ।" "ਨਾਮੁਚੀ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" "ਪਾਵਕਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ।" ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।