ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਭਿਆਨਕ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੋਆਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਹਾੜੀ ਫੜ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਉਛਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਚਲਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਤਰੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਥ ਅਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੜਕ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਗਜਾ ਨਾਲ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਾਨਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਅਤੇ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਅੱਗੂਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਨੂੰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਸੋਟਸ਼ਾਕਸ਼ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ। ਬੰਧੁਦੱਤ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬਰਛਾ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਦੈਤਿਆ, ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਨਾਕਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਇਕਚੂੜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਵੀਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਵੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਕੁਮਾਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦਾਨਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਸੁਕਕ੍ਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, "ਹਾਏ! ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!" ਰਕਤਾਕਸ਼ ਨੇ ਸੋ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਸੌਂ ਮੁੱਕੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਕ ਹਲਕੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਅੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਕਰਾਕਸ਼, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਬਾਣਾ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਕਰ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਅਸੁਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਦਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਸਕੰਦਾ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਸਦੇ ਪਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਜੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕੈਲਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਮਾਚਲ, ਫਿਰ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ।