ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜਿਸ ਵੱਲ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਪਿੱਛੋਂ ਮੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਗੱਜਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ: “ਆਓ ਅੱਜ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।” ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀਰਣਯਪੁਰ ਨਗਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਮੇਘਸਵਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ। ਮਹੀਸ਼ਾ, ਤਾਰਕਾ, ਤੇ ਬਾਣਾ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਥੇ, ਹੇ ਮুনি, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਪਏ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭਯਾਨਕ ਟੋਲੀ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਕੇ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਗਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਹਾੜਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭ-ਸਾਂਭ ਕੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਵਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਹਨ ਉਖਾੜ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਤਰੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਤ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਦੇ ਪਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮਹੀਸ਼ਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ ਤੇ ਸੈਨਾ ਦਾ ਮੁੱਖੀ ਤਾਰਕਾ ਭੱਜ ਪਏ। ਪਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਸੋਟਸ਼ਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਤਸ਼ੀਰਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਬੰਧੁਦੱਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕੰਪਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਣਾਕਾ ਪਹਾੜ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇਕਚੂਡਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਡੋਲੇ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ ਕੁਮਾਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਸੁਕਕ੍ਰਾਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ: “ਹਾਏ! ਮਹੀਸ਼ਾ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!” ਰਕਤਾਕਸ਼ ਨੇ ਸੌ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਪਰ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਇਕ ਆਸਾਨ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ।