ਇਸ ਪਾਵਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਹੀ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਕ੍ਸ਼, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਕਿਨਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਚੌਕਸ ਜੀਵ—ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਿਆਣ-ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਭੂਤ-ਗਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਤੇ ਪੈਰ ਰਹਿਤ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਛਮ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਾਸ਼ੀ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਲਈ ਲਕ੍ਸ਼ਮਾਮਸ਼ੁ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮੀ ਵੱਲ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਵੱਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਧ੍ਯ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਸਤੀ, ਹਲ ਧਾਰੀ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਧਵ, ਜੋ ਸਾਮਵੇਦ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਿਹੜੇ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲੇ। ਉਹ ਸਕੰਦ ਮਹਾਰਥੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਏ ਇਕ ਚਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਤਾਲ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਆਵਾਸ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉੱਥੇ ਵਿਰੋਚਨ, ਜੰਭ, ਕੁਜੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ‘ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?’ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਅੰਧਕਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਪਾਤਾਲਕੇਤੁ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਹ ਅੰਧਕਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਭਰੇ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਗੁਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।" "ਕੋਈ ਗਰਜ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਆਓ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।’ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਉਸਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀਰਣਯਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਮੇਘਸਵਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਤਾਰਕ, ਤੇ ਬਾਣਾ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਆਈ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੈੰਕੜ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।" ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁਹਾੜਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਮੁੰਹ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਦਰ ਕੁਚਲਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਤਰੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਦਿਖਾਈ। ਉਸਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਡਾਣਵਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੰਘਾਰਦਾ ਗਿਆ।