ਇਹ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਧਵਜ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ—ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜਿਵਾਤਮਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਗਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਇਕ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਿਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਵਰਣ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜ ਨੂੰ ਸਮਝਾਓ।” ਫਿਰ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਵਿ्णੁ—ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕ੍ਰ ਹੈ—ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ। ਪਾਵਕਾ ਵੀ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਕਾਵ੍ਯਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਨੀ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣ; ਸ਼ਨੀ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਦਿਵੇ। ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਅਤੇ ਸੱਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਯਕ੍ਸ਼, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਕਿਨਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਲਾਈ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ। ਪਾਸ਼ੀ ਪੱਛਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਲਕ੍ਸ਼ਮਾਮਸ਼ੁ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਦੀ। ਵਾਯੂ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਮੂਸਤੀ, ਹਲ ਵਾਲਾ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਮਾਧਵ, ਜੋ ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਰਾਗ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਲੇ। ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇਓ, ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਝੱਟੀ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦਰਾਰ ਰਾਹੀਂ ਪਾਤਾਲ—ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ—ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਵਿਰੋਚਨ, ਜੰਭ, ਕੁਜੰਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਵੀ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ?” ਤੇ ਜਲਦੀ ਅੰਧਕਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋਈ, ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪਾਤਾਲਕੇਤੁ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਮੂੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣੂ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਗੜਗੜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, ‘ਅੱਜ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਈਏ।’ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਥੱਲੇ ਡਿਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀਰਣ੍ਯਪੁਰ ਨਗਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।” ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਧਕਾ ਨੇ ਮੇਘਸ੍ਵਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਹਿਸ਼, ਤਾਰਕਾ ਅਤੇ ਬਾਣਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੈਨੀਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਆਏ।