ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਵਾਦ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੋਵੇ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ (ਇੰਦ੍ਰ) ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਉਹੀ ਕਰੀਏ ਜੋ ਉਹ ਆਖਣ।" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਨਾਰਦ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਦਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ?" ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਗਿਰਿਜਾ (ਪਾਰਵਤੀ) ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਧਨ ਭਾਗ, ਧਨ ਭਾਗ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਖਾਇਆ ਕਿ ਜਿਸ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਆਖੇਗਾ, ਉਹੀ ਇਸਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਕੁਟਿਲਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਪਾਵਕਾ (ਅਗਨੀ) ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਗਏ ਜੋ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੋਗੀ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਛੇ ਮੁੱਖ ਸਨ। ਕੁਟਿਲਾ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਪੈਰ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਮਹਾਸੇਨਾ ਅਗਨੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਪਾਵਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਵਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਟਿਲਾ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਮਾਰਾ ਕਹਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਅਤੇ ਗੁਹਾ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ।" "ਉਹ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਹੁਤਾਸ਼ਾ (ਅਗਨੀ) ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤਾ, ਸ਼ਰਵਣਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਛੇ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਣਮੁਖਾ (ਛੇ-ਮੁਖੀ) ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾ (ਅਗਨੀ), ਕੁਟਿਲਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ, ਪਰ ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਚੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਖਾਂ ਨੂੰ ਸੜਾਉਂਦੀ ਜਾਪੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਵਲੋਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਨੂੰ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ, ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਕਰੀਏ।" "ਉਹ ਮਹੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ।" ਸਾਰੇ ਕੁਮਾਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ। ਸ਼ੁਭ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਗੂੰਦ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਈ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਹ ਇੰਨੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਦੇ ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਚਮਕੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਪਾਵਕਾ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕੁਟਿਲਾ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਵਾਨ ਚਾਰ ਪ੍ਰਮਥਾ (ਸੇਵਕ) ਦਿੱਤੇ। ਚੌਥਾ, ਜੋ ਕੁਮੁਦਮਾਲਿਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੰਕ੍ਰਮ, ਵਿਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਸੀ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਵਸੁਮਣੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਵਤ੍ਸਨੰਦਿਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਦ, ਮੁਕੁੰਦ ਅਤੇ ਕੁਸੁਮਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ—ਭੀ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਪੂਸ਼ਨ ਨੇ ਪਾਣਿਤ੍ਯਜ ਅਤੇ ਕਾਲਕਾ, ਦੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੇਵਕ, ਦਿੱਤੇ। ਮਹਾਨ ਵਿਂਧਿਆ ਨੇ ਅਤਿਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਨੂੰ ਸੇਵਕ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸੰਗ੍ਰਹ ਅਤੇ ਵਿਗ੍ਰਹ, ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਜਯਾ ਤੇ ਮਹਾਜਯਾ ਦਿੱਤੇ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਘਾਸਾ ਅਤੇ ਅਤਿਘਾਸਾ, ਦੋਵੇਂ ਸੇਵਕ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜੀਵ, ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।