ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਝਾੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਲੰਘ 'ਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਦੂਧ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ—"ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ!" ਕਹਿ ਕੇ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਰ ਇਕ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਾਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ "ਕਾਰਤਿਕੇਯ" ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਗੁਹਾ?" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਗੁਹਾ ਕੌਣ ਹੈ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਬੱਚਾ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਟਿਲਾ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ।" ਇਸ ਸਮੇਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ।" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਆਮੀ ਆਖਣ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰੋ।" ਸਭ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਨਾਰਦ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ?" ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਧੰਨ, ਧੰਨ!" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗੇਗਾ, ਉਹੀ ਇਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਕੁਟਿਲਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਪਾਵਕਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਗਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਮੂੰਹ ਸਨ। ਕੁਟਿਲਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਮਹਾਸੇਨ ਅੱਗ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਪਾਵਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ, ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਉਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਟਿਲਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕੁਮਾਰਾ ਕਹਲਾਵੇਗਾ।" "ਤੇ ਗੁਹਾ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਹ ਹੁਤਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮਹਾਸੇਨਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਸ਼ਰਵਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਛੇ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾ, ਕੁਟਿਲਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੈਵੀ, ਇਹ ਦੈਵੀ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਆਓ, ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਨੂੰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਉੱਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੀਏ।" "ਉਹ ਮਹੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੁਮਾਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਭ ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਗੁੰਦ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਸਨ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਦੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੁੰਮਦੀ। ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਾਂ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਿਆ ਸੀ। ਪਾਵਕਾ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁਟਿਲਾ ਨੇ, ਚਾਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਲਵਾਨ ਸਨ।