ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਜਾਰੀ ਸੀ, ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਲ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਖਗਧਵਜਾ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੱਥੇ, ਮੱਛੀ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਕਰ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਧੂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੋਵੇ। ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਕੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਚਕਰ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਚਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਹਾਰ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਅਖੰਡ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਤ ਕੀਤੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਅ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਯਜਨਾ-ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਖਸ਼ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਡਰ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਵਕਰੀ ਅੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਪਿਆ। ਕਾਂਡਿਸ਼ਿਕਾ ਲੋਕ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਕਾ ਕਕੜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਉੱਛਲ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਿਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਹੱਥ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਵੀ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਪਕੜਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਹਰਨ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਪੱਟੀਆਂ ਤੇ ਜੋੜ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਕਾਸ਼ ਰਥ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਇੱਥੇ ਆ, ਕਪਾਲੀਨ!" ਇਕ ਮੁੱਕੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਿਜਲੀ ਡੱਗਣ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਵੱਲ ਤਾਕਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ, ਦੱਖਣ ਦਿਸ਼ਾ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਧੀ ਅਕਾਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ ਕਾਲ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਛਣਾਂ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਮੀਨ ਰਾਸ਼ੀ, ਮੰਗਲ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਉਸ ਕਾਲ-ਸਵਰੂਪ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।