ਮਾਂ ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਿਰ, ਜੋ ਕਣਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਸਜਾਏ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਸੇਨ ਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਰੂਪ ਮੱਝ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਕਾਰਜ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ। "ਹੇ ਮਾਂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੰਦੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮਰਦਿਨੀ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋ। ਹੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰਣੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਾਰਾਇਣੀ, ਚਕਰਧਾਰਣੀ! ਹੇ ਵਜਰਧਾਰਣੀ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੀ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਕੌਮਾਰੀ, ਮੋਰ ਸਵਾਰੀ! ਹੇ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸਰੀਰ ਰੂਪ ਜਗਤ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸਰਬਵਿਆਪੀ, ਤ੍ਰਿਣੈਣੀ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ! ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਸਿੰਹੀ ਹੋ, ਜਿਸਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਹੋ, ਵਜਰਧਾਰਣੀ। ਤੁਸੀਂ ਮਾਰੀ ਹੋ, ਚਮੜਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਹੋ। ਜੋ ਵੀ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਣ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਸੁਪਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੋ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਜੇ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨ ਮੰਗੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ, ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਜਗਮਗਾਊਂਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਓਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਅੰਧਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪ੍ਰਤਿਬੱਧ ਹੋ ਅਤੇ ਚਰਚਿਕਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ। ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਲਵਣ, ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਦਸ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਅਸੁਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਕੋਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਸੰਖ ਸਤਿਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ। ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਮਹਾਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੀ ਚਲੀ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।" ਤਦ ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਨਾਰਦ! ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੇ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧ ਗਈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਟੇਢੀ! ਇਹ ਤੇਜ ਸਹਿਣ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੋ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇਗਾ।' ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ।' ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਲਹੂ, ਮੱਦ, ਆਂਤਾਂ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਚਮੜੀ—all ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਬੀਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਾਵਕਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਤੇਰਾ ਅੰਕੁਰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ?' ਤਦ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਇਹ ਅੰਕੁਰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।' ਅੰਕੁਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਡਿੱਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ, ਭਿਆਨਕ ਥਾਂ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਰਵਣ ਹੈ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜੰਮੇਗਾ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਆਈ ਅਤੇ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅੰਕੁਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਟੇਢੀ ਪਾਣੀ ਰੂਪ ਹੋ ਗਈ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਵਸਨੀਕ ਰੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਜੰਮਿਆ।