ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਵਿਰਲ ਚਮੜੇ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵਿਰੋਧੀ ਵੱਲ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਗਦਾ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਤਾਵਾਂ, ਚੰਡਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਖੜਕ-ਖੜਕ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ, “ਵਿਜੈ! ਜਿੱਤ!” ਜਦ ਵੈਰੀ ਢੇਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਟਯਾਯਨੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੰਨ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਚਾਂਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ। ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਹਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕਣ-ਕਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਸੇਨਾ ਵੱਲੋਂ ਕ੍ਰੇਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹਰੀ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹੋ, ਨਾਰਾਯਣੀ ਹੋ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੋ, ਹਾਥੀ-ਧਵਜ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਕੌਮਾਰੀ ਹੋ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਅਨੇਕ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਸਿੰਹੀ ਹੋ, ਗਰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਹੋ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੋ, ਮਾਰੀ ਹੋ, ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਹੋ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਪਮਾਨ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਤੁੱਟ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੰਦ-ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਦਾਨ ਚੁਣੋ। ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੜਾ ਦਿਓਗੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਅੰਧਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ, ਅਤੇ ਕਾਰਚਿਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ। ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਲਵਣ, ਸ਼ੁੰਭ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਅਤੇ ਦਸ-ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਵੈਰੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਅਸੀਮ ਸਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮਹਾਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਰਤ ਆਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਪੂਰਨ-ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਪਿਛਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਰਖਦੇ ਹੋ।” ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਧ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਅੱਗ-ਦੇਵਤਾ ਨਿਵਿਰਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਭੇਜੇ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਟੇਢੀ, ਇਹ ਤੇਜ ਸਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇਗਾ।” ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੋ।” ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਬੀਜ ਤੋਂ—ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੂਨ, ਮਜਾ, ਆੰਤ, ਵੀਰਯ ਅਤੇ ਚਮੜਾ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਾਵਕਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।