ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸੁਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਏ। ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕੰਪਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਲਹੂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਓਥੇ ਓਥੇ ਉਸੇ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਚੰਡੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਮਾਂ! ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਇਸਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਓ।" ਚੰਡੀ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਹੋਠ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇਠਲਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਖਾਲ ਅਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਈ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਜਿੱਥੋਂ-ਜਿੱਥੋਂ ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ, ਚੰਡੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਚੱਕਰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੌ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਰਕਤਬੀਜ ਮਰਿਆ, ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਕਲਪਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹਾਏ ਪਿਓ! ਹਾਏ ਭਰਾ! ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰੁਕੋ, ਵਾਪਸ ਆਓ!" ਪਰ ਮ੍ਰਿਦਾਨੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਦਾ ਰਥ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਦਾਨੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਪੈਰਾਲਿਸਿਸ, ਭਰਮ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਦਾਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਆਜ਼ਮਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਡਰਪੋਕ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚਲੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ। ਜੰਗ ਛੱਡ ਦੇ, ਅਤੇ ਹੁਣੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਹਾਸੀ ਮਾਰੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉ।" ਇਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਕ ਵਸਤੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਖਾਲ ਸਮੇਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਧੌਲ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਆਈ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਚੁੱਭਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਡਾ ਆਦਿ ਮਾਤਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਝੰਕਾਰਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ "ਵਿਜੈ! ਜੈ!" ਦੇ ਨਾਲ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀ ਫੜਕੇ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਅੰਬਿਕਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਜਦੀ ਵੱਜਦੀ ਵੱਜਦੀ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਕਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਸੇਨਾ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰਸ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਹਿਲੀ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਨਿਵੇਂ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ—"ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ; ਹਰੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਵਲੋਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ; ਨਾਰਾਇਣੀ, ਚੱਕਰ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਜਰ ਵਾਲੀ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕੌਮਾਰੀ, ਮੋਰ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਨਰਸਿੰਹੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਗਰਜਣੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਹੋ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮਾਰੀ ਹੋ, ਖਾਲ ਪਾਈ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰਮਣੀ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਯੋਗਿਨੀ ਹੋ।