ਕਾਥਾ ਇਉਂ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਅਸਲ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਮਿਲੇ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਚੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਨਾਰਦ ਜੀ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਰਾਣੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਭਾਲੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਚਲਾਕੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਜਲ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਦੈਤ ਰਕਤਬੀਜ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਰਕਤਬੀਜ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਰਕਤ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਸਦੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦੈਤ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਹੋਇਆ, "ਚੰਡੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸਦਾ ਰਕਤ ਪੀ ਲੈ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਕਰਕੇ।" ਚੰਡੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਪਰਲੀ ਹੋਂਠ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤੇ ਹੇਠਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਲ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਈ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਭੇਦਿਆ, ਪਰ ਜਿੱਥੋਂ-ਜਿੱਥੋਂ ਰਕਤ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਰੋ ਪਏ, "ਹਾਏ ਪਿਤਾ! ਹਾਏ ਭਰਾ! ਤੁਸੀਂ ਕਿਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਠਹਿਰੋ, ਵਾਪਸ ਆਓ!" ਮ੍ਰਿਦਾਨੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਦੈਤ ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦਾ ਰਥ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮ੍ਰਿਦਾਨੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਪੈਰਾਲਿਸਿਸ, ਭਟਕਾਵੇ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਹੁਣ ਇਸੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।" ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ।" ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਹਾਸਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ।" ਨਾਰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਖਾਲ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਵੱਲ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜੀ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਡਾ ਆਦਿ ਮਾਤਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਝੰਕਾਰੀਆਂ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਸਾ ਫੜ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਘੜੇ ਵੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ।