ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਰਗਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਚਾਮੁੰਡਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, "ਜਾ, ਤੇ ਖੱਚਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।" ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਸੈਨਾ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਗੱਜਾ ਮਾਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਤੁਰੰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਮੋਰ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਹ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਟ ਹੋਈ। ਵਾਰਾਹੀ ਪਿੱਛੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਹੇਂਦਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਖਿਨੀ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਸਿੰਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਸਾਰੇ ਆ ਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਸਮਝਾਓ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੁਰਗ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾ ਕੇ ਭੇਜਿਆ। ਫੇਰ ਸਾਰੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਰਾਣੀ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗਦਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੌਰਿਆ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਵੱਡੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਜਰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ; ਵਾਰਾਹੀ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਵਿਨਾਇਕ ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਰਕਤਬੀਜ, ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੰਪਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਸੁਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਚੰਡੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲੈ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲੈ।" ਚੰਡੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਪਰਲਾ ਹੋਠ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੁਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੇਠਲਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਚਮੜੇ ਅਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਡਿੱਗਦਾ, ਚੰਡੀ ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲੈਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਬਲ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੁਰ ਚੀਕਦੇ, "ਹਾਏ ਪਿਉ! ਹਾਏ ਭਰਾ! ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕ, ਆ!" ਪਰ ਜਦੋਂ ਮ੍ਰਿਦਾਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੈਤ ਭੱਜ ਕੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ।