ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਛਿੜਿਆ, ਤਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯਜਨ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ।" ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਵੱਲ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਭਿਖਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਾਂ। ਪਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਲ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਖਗਧ੍ਵਜ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਵੀਰਭਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮੱਛਲੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਧੁ ਹੋਵੇ। ਮੁਰਾਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਹਨ, ਨੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਚੱਕਰ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਾ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਿੱਟਾ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿਸਨਾਲ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਇਕ ਵਕਰੀ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਜੋ ਸੀਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ। ਕਾਂਡੀਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਵਿਲੀਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਜਦ ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਪਿੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸਿਆ। ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ-ਭਰੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਨੇਕ ਅਮਰ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਝਾਪੜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਵੀ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਫੈਲਾਈਆਂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਸ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਨੌਜਵਾਨ ਹਰਣ ਵਾਂਗ, ਚੱਕਰ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ, ਨਸਾਂ ਤੇ ਗੰਢਾਂ ਤੂਟ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਖਿਆ, "ਆ ਇੱਥੇ, ਕਪਾਲੀਨ," ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਕ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ, ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜ ਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧ੍ਵਜ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਮਚ ਗਈ।