ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਪਉṇਡ੍ਰਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਹਾਂਭੈਂਸ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਸ੍ਯਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਈ। ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਰਕੋਟਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੱਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਈ। ਕਰਕੋਟਕਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਗੱਜਦੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਮਾਰਿਆ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਖਿਆਤੀ 'ਚਾਮੁੰਡਾ' ਵਜੋਂ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਹ ਜੋ ਸਿਰਫ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਖਚਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।" ਉਸਨੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਪਾਸ ਸਰਨ ਲੈਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਮਾਰੀ। ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹਵਾਈ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਸੀ। ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਤੁਰੰਤ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਵਜੋਂ ਉਭਰੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਵਾਰਾਹੀ ਪਿੱਛੇ ਉਭਰੀ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਿਚੋਂ ਮਾਹੇਂਦਰੀ ਉਭਰੀ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਨਖਿਨੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਨਰਸਿੰਹੀ ਸੀ, ਉਭਰੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂ ਗੱਜ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਸੁਣੀ ਗਈ, ਉਹ ਸਭ ਆਏ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਿਵਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ, ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਰੂਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਕਰ ਲੈ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ-ਰੂਪ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਅਸੁਰ ਰਾਣੀ ਉੱਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਮਹਾਂਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਵਾਰਾਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ; ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਆਇ ਲਈ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।