ਚੰਡੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਰੁਰੂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਪਰ ਚੰਡੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸ 'ਤੇ ਪੈ ਗਈ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਚੰਡੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਕਤਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਕਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰ ਤੱਕ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਤਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਬੰਦੀ ਬਚੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਚੰਡੀ ਨੇ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਅੱਧਾ ਕਾਲਾ ਤੇ ਅੱਧਾ ਫਿੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ "ਚੰਡਮਾਰੀ" ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਚੰਡੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਡਰ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਚੰਡਮਾਰੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੌੰਡ੍ਰਾ, ਮਹਿਸੂਸ, ਮਾਸਿਆ—ਇਹ ਭੈਂਸ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਗਈ। ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਰਕੋਟਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪੰਖ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ। ਇਸ ਵਕਤ, ਚੰਡਮਾਰੀ ਨੇ ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਕਰਕੋਟਕਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਚੰਡਮਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖ ਲੈ ਕੇ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਹਥੀਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ। ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਚੰਡ ਤੇ ਮੁੰਡ—ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਕੋਲ ਗਈ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਕਾਰਨ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਨਾਮ "ਚਾਮੁੰਡਾ" ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਖੋਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਸ ਕਰ।" ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਖਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਸੈਨਾ ਦੇ ਦਲ-ਵਿਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜੀ। ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ, ਇਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਵਾਰਾਹੀ ਪਿੱਛੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮਹੇੰਦਰੀ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਖਿਨੀ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਸਿੰਹੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਗੱਜਣਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਿਆ, ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਆਏ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵਾ ਜਨਮ ਲੈ ਆਈ।