ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵੱਧਦੀ ਆਈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋਹੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਥੋਂ ਕਾਲੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਕਾਲੀ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਖੂਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਹੂਤ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਚਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਘਾਟ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਰੁਰੂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਪਰ ਚੰਡੀਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਚੰਡੀਆ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੋਹੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿਰਹ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਕੰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਬਚੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਅੱਧੀ ਕਾਲੀ ਤੇ ਅੱਧੀ ਫਿੱਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਡਮਾਰੀ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਦੋਵੇਂ ਡਰ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੌਂਡ੍ਰਾ, ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਮਾਸਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜੀ। ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਰਕੋਟਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਪੰਛੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪਰ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਕਰਕੋਟਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਪਰ, ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਚੰਬੜ ਉਸ ਨੇ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੁರ್ಗਾ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਕੋਲ ਗਈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਚਾਮੁੰਡਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਜਾ, ਤੇ ਗਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।" ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ, ਦੂਜੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਫਿਰਦੀ। ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਹੁਣ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜੀ।