ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਝ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਗ਼ੁਲਾਮ ਬਣਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇ—even ਜੇ ਉਹ ਪੁਰਖਾ ਹੋਵੇ—ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਛੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾਊਂਟ ਵਿਂਧਿਆ ਵੱਲ ਆਏ। ਆਗਿਆ ਹੋਈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਾਰੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲਿਆਉ। "ਇੱਥੇ ਇਕ ਬੇਸਹਾਰਾ ਔਰਤ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਕਰ ਲਓ," ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਕ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ, ਕੁਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਦੈਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਖ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ—ਮਹਾਨ ਦੈਤ—ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਿਕੀ ਨੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਦੋ ਉਗਰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲੀ—ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, auspicious ਯੋਗਿਨੀ—ਉਭਰੀ। ਕਾਲੀ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਚਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਰੌਂਦ ਕੇ, ਮੌਤ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰੁਰੂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਪਰ ਚੰਡੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜੜ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਦਰੱਖਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਚੰਡੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਕਤਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਕੰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰ ਤੱਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਹੀ ਬਚੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਚੰਡੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਅੱਧਾ ਕਾਲਾ, ਅੱਧਾ ਫਿੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਡਮਾਰੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। "ਮੈਂ ਖੁਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ; ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ," ਚੰਡਮਾਰੀ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੋ ਦੈਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਚੰਡਮਾਰੀ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਗਧੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੌਂਡ੍ਰਾ, ਭੈਂਸ, ਅਤੇ ਮਾਸਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ। ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ, ਗਧੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਰਕੋਟਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਪੰਛੀ ਦੇ ਉਗਰ ਪੰਖ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ—ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਕਰਕੋਟਕਾ ਦੁਆਰਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਰੌਣਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਡਮਾਰੀ ਨੇ ਗੰਜਦਾ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਖਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ।