ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਵਚਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਥੇ, ਚੰਢ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਦੋ ਦਾਨਵ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, "ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਨੇਤਾ ਕੌਣ ਹੈ?" ਫਿਰ ਦੂਜਾ, ਨਿਸ਼ੁੰਭਕ, ਜੋ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹਾਂਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਤਨ ਦੇ ਕਾਬਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਜਿਹੜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਪਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਰੱਖੀਆਂ।" ਉਹਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨ ਹਨ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਨੂੰ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨਿਆ, "ਸੱਚ ਹੈ, ਸ਼ੁੰਭ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਰਤਨ ਦੇ ਕਾਬਲ ਹੈ।" ਪਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ? ਉੱਠੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਓ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।" "ਉਹ, ਅੱਗ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ।" ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦੂਰ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਉਸਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਗੁਲਾਮ ਬਣਾਓ ਤੇ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" "ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ ਮਾਰ ਦੇਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰਵਜ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਛੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। "ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਬਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਇਕ ਅਸਹਾਇ ਔਰਤ ਉੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।" ਉਹ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ, ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਚੰਢ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਵਲੋਂ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਚੰਢ ਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਕਈ ਦੈਤ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਲੀ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਯੋਗਿਨੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਉੱਭਰੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਲਹੂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗੀ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਚੱਬ ਗਿਆ।