ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੁੰਭ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਤਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਆਏ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਲ, ਸ਼ੰਖ ਆਦਿਕ ਅਨੇਕ ਖ਼ਜਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਦੈਤ੍ਯ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਮੰਤਰੀ ਵੀਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। “ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾਨਵ ਮਹਿਸ਼ਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। “ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੱਕ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।” ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਕੋਮਲ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, “ਤੁਹਾਡਾ ਨੇਤਾ ਕੌਣ ਹੈ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਦੂਜਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭਕਾ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਭਰਾ।” ਫਿਰ ਸੁੰਭ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਤਨ-ਸਰੂਪਾ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਤਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।” ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਅਦਭੁਤ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਸੁੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਸੁੰਭ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੂਤ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, “ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਨੇਕ ਰਤਨ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ।” ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਿਰਭੀਕਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸੁੰਭ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇਗਾ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ? ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਜਾਓ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੰਭ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸੋ। ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇਗਾ, ਉਹੀ ਕਰੇਗੀ।” ਫਿਰ ਸੁੰਭ ਨੇ ਦੂਰ ਵੱਸਦੇ ਦਾਨਵ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਚੁੱਕੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਘੇੜ ਕੇ ਲਿਆਓ। ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੋ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਡਾ ਪੂਰਵਜ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਛੇ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। “ਜੇ ਉਹ ਜਬਰ ਨਾਲ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਸੀਟ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਇੱਕ ਅਸਹਾਇ ਨਾਰੀ ਉਥੇ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਕਰ ਲੈ।” ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਭ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ।