ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮਾਤਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਂਮੁਚੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜ੍ਰ ਫੜ ਕੇ ਨਾਂਮੁਚੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਨਾਂਮੁਚੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪਰ ਅਚਯੁਤ (ਹਰੀ) ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਾਂਮੁਚੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਨਾਂਮੁਚੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਫੇਨ (ਝੱਗ) ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦਿਓ।" ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਝੱਗ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਤਦ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਾਂਮੁਚੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਘਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ (ਬ੍ਰਹਮਨ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ) ਹਰੀ ਨੂੰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ, ਨਾਂਮੁਚੀ ਦੇ ਦੋ ਵੀਰ, ਸੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸੁੰਭ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਤੇ ਯਮਰਾਜ ਦਾ ਮੱਝ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਖਜਾਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਮਲ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਵੀ ਖੋਹ ਲਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਅਸੁਰ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਦੈਤਯ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮੰਤਰੀ ਵੀਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। "ਸਾਡੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਨਾਮ ਮਹਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਇਸਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਨਿਸੁੰਭ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਵੀਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੇ।" ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਦੋ ਦਾਨਵ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, "ਤੁਹਾਡਾ ਨੇਤਾ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਦੂਜਾ ਨਿਸੁੰਭਕਾ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਵੀਰ।" ਸੁੰਭ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਤਨ ਸਮਾਨ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਾਂਗਾ। ਜੋ ਸੱਚਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਤਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਭ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਜਿਸਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨਮੀ। ਸੁੰਭ ਨੇ ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਨਿਸੁੰਭ ਅਤੇ ਸੁੰਭ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਬਾਤ ਕੀਹ। "ਅੱਜ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਨੇਕ ਰਤਨ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰ ਨਿਸੁੰਭ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ।" ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁੰਭ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਤਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ? ਉੱਠੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਇਹ ਸੁੰਭ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੇਗੀ। ਫਿਰ ਸੁੰਭ ਨੇ ਦੂਰ ਖੜੇ ਦੈਤ ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਅਤੇ ਰਤਨ-ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰਲ ਗਈ।