ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਪਰਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਬ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਕਿਹਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਅਤੇ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵਿਹੀਣ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਗਵਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਗਣ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ। ਪਰਵਤੀ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇਹ ਉਹੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਜਿਹੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰਵਤ-ਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ। ਤੀਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਨਮੁਚੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਬਲ ਸੀ। ਹਰੀ, ਅਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜ੍ਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੇ, ਪਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਉਥੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਨਮੁਚੀ ਨੂੰ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਪਾਰ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਫੇਨ (ਝੱਗ) ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੇ।” ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੇਨ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਦਾਨਵ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ) ਹਰੀ ਨੂੰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਵੀਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਤੇ ਯਮ ਦਾ ਭੈਂਸ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਕਮਲ, ਸ਼ੰਖ ਆਦਿਕ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੀ ਹਥਿਆ ਲਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਇਕ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦੈਤ ਹਾਂ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਤਰੀ ਹਨ—ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਸਵਾਮੀ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ ਸੀ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਬਲ ਕਿੰਨਾ ਹੈ? ਇਹ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਵੀਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।” ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ, ਦੋ ਦਾਨਵ, ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹੀਆਂ, “ਤੁਹਾਡਾ ਅਗਵਾ ਕੌਣ ਹੈ?” ਦੂਜਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭਕ ਹੈ, ਜੋ ਛੋਟਾ ਵੀਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹਾਂਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਸ ਰਤਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ, ਵਿਘਨ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਆਸਥਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਖਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।