ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਮਾ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਲ ਨੂੰ ਇਕ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਮਾ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ, ਕਮਰ-ਪਤਲੀ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਅੱਜ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ, ਯਾਨੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਏ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਆਸਨ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਮਾ ਦਾ ਪਸੀਨਾ ਅਤੇ ਭਵਾ (ਸ਼ਿਵ) ਦਾ ਪਸੀਨਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਤਪੱਤੀ ਲਈ ਸੀ—ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ, ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਲ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋਣ ‘ਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਉਮਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਦੇਖੀ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਿਸੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੱਡੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ, ਯਸ਼, ਅਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਬਲ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਨ। ਤੀਜਾ ਪੁੱਤਰ ਨਮੁਚਿ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਤੁਟ ਬਲ ਸੀ। ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਅਚੁਤ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਨਮੁਚਿ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯਤਾ ਦਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਇਹ ਝਾਗ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੇ," ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਦਾਨਵ ਅੰਦਰ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ (ਬ੍ਰਹਮਨ-ਹੱਤਿਆ) ਹਰੀ ਨੂੰ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਵੀਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਯਮ ਦਾ ਭੈਂਸ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਕਮਲ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਬਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਪਰਤ ‘ਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੈਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹਾਂ।" ਦੋ ਮੰਤਰੀ, ਚੰਢ ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ। ਸਾਡੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਨਾਮ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾਨਵ ਸੀ। "ਤੁਹਾਡਾ ਬਲ ਕੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ।" "ਇਹ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਵੀਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੈਣਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਵਿਘਨਾਂ, ਯੁੱਧਾਂ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।