ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਠਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਘਟਾ ਤੀਬਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਤੀਰ ਵਰਸੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚਾਨਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਯ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਗ੍ਰ, ਜੋ ਭੋਜਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ ਤੇ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਸਜ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਵੀਰਭਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਹੜਬੜਾ ਗਏ। ਉਥੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਯਜਨ-ਅੱਗ ਛੱਡ ਕੇ ਅਮਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਓਟ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, “ਡਰੋ ਨਹੀਂ।” ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਵਚ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਆਸਹੀਨ ਹੋਏ ਭਿਖਾਰੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆਸਤਰ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁਟ ਦਿੱਤਾ। ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਲ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਖਗਧਵਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਵੀਰਭਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਮੱਛਲੀ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਐਸਾ ਵਧਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਧੁ ਹੋਵੇ। ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਰੁੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਤ ਕੀਤੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਸ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਇਕ ਵਕਰੀ ਅੰਬ ਦੀ ਲੱਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਕੰਡਿਸ਼ਿਕਾ ਲੋਕ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਯਜਨ ਦੀ ਪਿੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਉੱਛਲ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਨਿਵੇੜੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਮਰਤਵਾਦੀ, ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਹੋਰ ਕਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।