ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਐਵੇਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਧੰਸ ਗਏ ਹੋਣ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਇਕ ਟੋਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਛੱਡੋ, ਮੈਂ—ਸ਼ੰਕਰ—ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਐਵੇਂ ਹੋ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਸਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇਲ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ। ਜਦੋ ਦੇਵਤੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਉਹ (ਕਿਸੇ) ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਿਵਾ (ਪਾਰਵਤੀ) ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਰਹੋਗੇ।" ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਣ ਸਕਣਗੀਆਂ। ਫਿਰ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਮਾਲਿਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਾਲਿਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਧਾਈ ਬਣਾਏਗੀ। ਪਾਰਵਤੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਕੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਮੈਲ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਮੁਬਾਰਕ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਉਮਾ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਅੱਜ ਇਸ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਮੁਬਾਰਕ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਮਾ ਅਤੇ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਪਸੀਨੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਵਾਸਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਲ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ। ਤਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੜਚਣਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ।" ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਪੁੱਤ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਅੜਚਣ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਹੋਇਆ। ਉਹੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵਰਗੇ ਮਹਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਯਸ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਇੰਦਰ (ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ) ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਨ। ਤੀਜਾ ਪੁੱਤ ਨਾਮੁਚੀ ਸੀ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪਰ ਅਚੁਤ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਉਥੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯਤਾ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਝੱਗ (foam) ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੇ," ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦਾਨਵ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ) ਹਰੀ ਨੂੰ ਛੂੰਹ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਨੋਖੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।