ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੜੀ ਉੱਡਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੇ ਰਾਖਵੇਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ, "ਦੇਵਤਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸ਼ਰਵ ਤੇ ਅੱਗ ਦੋਵੇਂ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਮੱਥੇ ਟੇਕਦੇ ਹੋਏ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਉ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਧੀਕ ਤਪੱਤ ਸ਼ਕਤੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਣ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਐਵੇਂ ਖੜੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਤ ਸ਼ਕਤੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਂ, ਸ਼ੰਕਰ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਐਵੇਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਸਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇਲ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਰਹੋਗੇ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਲਿਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਨਰਸ (ਦਾਈ) ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਮੈਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਾਥੀ-ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਮੰਗਲਮਈ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਮਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਹਾਸੀ ਅੱਜ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਆਏ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ, ਭਵ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਜਲ ਤੱਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਵੇਖੀ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਿਆਨਕ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਹਨ। ਪਰ, ਜਦ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਤਿ ਆਨੰਦ ਹੋਇਆ। ਉਹੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਜਿਹੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰਬਤ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਕਥਾ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।