ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੱਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹੋ।" ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੋਹ-ਭੂਲ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਾਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਤਨਾ ਵਿਗੜਿਆ ਕਿਉਂ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਸ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਅਸਹਿਣਯ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮਸਲਾ ਸਲਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਚੱਲੀਏ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਵੇਗਾ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਵੀ ਖੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਸੀਬੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਟਿਕ ਗਏ। ਲੰਮਾ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਛੱਡੀ। ਪਰ, ਅੱਗ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅੱਗ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁੱਚੀ ਲੜੀ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਉਡਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਅੱਗ ਹਰਾ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਾ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।" ਸਰਵਾ ਤੇ ਅੱਗ, ਨਾਰਦ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਇੰਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ, ਸਭ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਇਹ ਵੱਡਾ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕਰਮ ਹੁਣ ਛੱਡ ਦੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!" "ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੀ ਵਧੀਕ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੇ," ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਭ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਕੁੜਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲ, ਖੜੇ ਰਹੇ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਛੱਡੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇਲ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ। ਹਰਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਵੰਸ਼-ਵਿਹੀਣ ਹੋ ਜਾਓ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਣਨਗੀਆਂ।" ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਮਾਲਿਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਾਇ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ?" ਜਦ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸ ਮਲ ਨੂੰ ਇਕ ਹਥੀ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਠਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਮੁਬਾਰਕ ਆਸਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਮਾ ਨੂੰ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਹੰਸੀ ਅੱਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਆਏ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਮੁਬਾਰਕ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਮਾ ਦੇ ਪਸੀਨੇ, ਭਵ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਜਲ ਤੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ— ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਜਲ ਨਾਲ।