ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਤਿ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ 'ਕਾਲੀ' ਕਹੋ। ਜਦੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਕੂ ਨਾਲ تراਸ਼ਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਜਯੰਤੀ, ਜੋ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਅਜੇਤ ਰਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਨੇਕ ਰੂਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਾਘ, ਆਪਣੇ ਨਖ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਰੂਰ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਧਿਆਨ ਇੱਕਾਗਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਗਣਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ, ਵਿਜੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਮਿਲਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਵੀ ਸੰਕੋਚ ਨਾ ਕਰ, ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।" ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਮਿਲੇ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਾਲਾ ਚੋਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਰਗਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। "ਇਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਤੇਰੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਹਾਂ।" ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਅਤੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ। "ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈਂ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਇੰਦਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਨਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਅਸੀਂ ਚੱਲੀਏ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।" ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੀਣ ਲਵੇਗਾ। ਡਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਲੰਮਾ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਇਕ ਸੁੱਚੀ ਲਾਈਨ ਉਡਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਠੱਗ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ, "ਦੇਵਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ।" ਤੁਰੰਤ, ਸ਼ਰਵ (ਸ਼ਿਵ) ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ! ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਸਭ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਬੇਨਤੀ ਹੋਈ, "ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਕੰਮ ਹੁਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਮੇਰੀ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੇ।