ਉਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਤ ਬਿਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜਾਗ ਪਏ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਟਮੂਰਤੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਬਣਾਓ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗੁਫਾ ਚੌਂਸਠ ਯੋਜਨ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਸਿੜੀਆਂ ਹੋਣ ਅਤੇ ਲਾਜਵਰਦ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਘਰਗ੍ਰਹਸਥ ਆਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਭਵ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ "ਕਾਲੀ" ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਰੂੜ੍ਹਾ ਤੇ ਅਪਰੀਤੀਕਰ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਖਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ ਕਦੇ ਭਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਛੱਡਣੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਵਿਰੁੱਧ ਵਰਤਾਅ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ 'ਕਾਲੀ' ਕਹੋ।" ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਛਿੱਤਰੀ ਨਾਲ تراਸ਼ੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਜਯੰਤੀ, ਜੋ ਚੌਥੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਅਜੇਤ ਰਹੀ, ਉਥੇ ਆਈ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਧਰਮੀ ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਾਘ, ਆਪਣੇ ਨਖ਼ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਬਾਘ ਨਜ਼ਰ ਗੜਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੋ ਵਰ ਮੰਗ। ਮੈਂ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਮਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਧਰਮਤਾ ਮਿਲੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਮੰਗ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਮਿਲੇ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਰਗਾ ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, "ਇਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕ ਹਾਂ।" ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਲਦੀ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਤੇ ਨਾਮੀ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਘਾਰਣਹਾਰ ਹੈਂ," ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਨਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੜਬੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਚਲੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਸੁਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੀਨ ਲਵੇਗਾ।" ਡਰ ਕਾਰਨ, ਗਿਆਨ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਰਮ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਗਿਆ।