ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਰਪਣਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਰਾ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਕੀ ਮੰਗਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।" ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇਗੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਖੁਦ ਦੱਸਿਆ, "ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਕੀ ਹੈ। ਇਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹੈ। ਮਾਲਿਨੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਰਿਤਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਂਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦਾ ਵੀਰਯ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧੰਨ ਵਾਲਖਿਲਿਆ, ਪਿਤਾਮਹਾ, ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਤ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਈ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਿੱਧਾ ਲੈ ਕੇ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਠ-ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਬਣਾਓ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁਫਾ ਚੌਂਸਠ ਜੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਲਾਜਵਰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਲੰਮੀ ਅਵਧੀ ਬੀਤ ਗਈ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਭਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ 'ਕਾਲੀ' ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਖਤ ਅਤੇ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਸ਼ਬਦ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਘਾਅ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ 'ਕਾਲੀ' ਆਖੇ।" ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੀਣੀ ਨਾਲ تراਸ਼ਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਜਯੰਤਿ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਨੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇਕ ਬੱਘ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। "ਜਦ ਉਹ ਡਿਗਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ," ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੋ ਸਾਲ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਸੋ ਵਰ ਮੰਗ।" "ਮੈਂ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਪਰਮ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਵਾਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਧਰਮਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ," ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ। "ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ।" "ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ," ਉਸ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ। "ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ, "ਇਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਤੇਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕ ਹਾਂ।" ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਤ ਅਤੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੂੰ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।