ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਖੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਜਜਵਲ ਮੂਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਚਨ ਉਚਾਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਪੋਤਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ!” ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਮੈਂ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।” ਜਦ ਉਮਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਛਿਲਕੇ ਵਾਲੀ ਜੌ ਦੀ ਭੇਟ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ।” ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ। ਲਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੀ ਮੰਗਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਕੀ ਹੈ—ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਮਾਲਿਨੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਵੀਰਜ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਲਖਿਲਿਆ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਉਹ ਚੁਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਮਾ ਨਾਲ ਰਾਤ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਮੁੜ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਠ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਬਣਾਓ। ਇਹ ਚੌਂਸਠ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਲਾਜਵਰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਚਾਰ ਵਾਲਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਭਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ “ਕਾਲੀ” ਕਿਹਾ। ਇਹ ਰੂੜਾ ਅਤੇ ਅਸੁੰਦਰ ਸ਼ਬਦ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੋਟ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ “ਕਾਲੀ” ਹੀ ਕਹੋ। ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਤ੍ਰੈਜਾਤੀ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੀਜ਼ਲ ਨਾਲ تراਸ਼ੀ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਜਯੰਤੀ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਅਜੇਤ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਨੇਕ ਰੂਹਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੱਘ ਆ ਗਿਆ। “ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਕੜ ਲਵਾਂਗਾ।” ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਗੜਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੋ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।