ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ। ਉਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਨ, ਜੋ ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਂਨਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਵੀ ਚੰਚਲ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਆਹ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਸੁਨਭਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਉਤਸਵ ਸਜਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕੁਸ਼ਾਂਗੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਣਤਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਸਿੰਧੂਰ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੱਖਣੀ ਵੇਦੀ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਧੁਪਾਰਕ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ: “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪੋਤਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ!” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਨਿਰਾਧਾਰ ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ!” ਜਦ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਧੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਛਿਲਕਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੌ ਦੀਆਂ ਬਲੀਆਂ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ।” ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੀਹ ਪੈਣ ਤੇ ਤਰੋ-ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਲਾਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹੋਮ ਸਮਗਰੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਾਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਕੀ ਹੈ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਸਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹੈ, ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਮਾਲਿਨੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੀਜ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੈਲਖਿਲਿਆ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਤ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਈ, ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਦਾਈ ਲੈ ਕੇ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਠ-ਰੂਪੀ ਮਹਾਦੇਵ ਮਹਾਨ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਬਣਾਓ। ਇਹ ਚੌਂਸਠ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਆਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਭਵ ਨੇ ਉਮਾਂ ਨੂੰ “ਕਾਲੀ” ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਖਤ ਤੇ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਾਵ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ।