ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਪਹਾੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਆਏ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਇਸ ਵੱਡੇ ਸਮਾਗਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਜਣੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਦੂਜੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਈ। ਹੋਰ ਇੱਕ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਦੀ ਲੱਕੀ ਲੈ ਕੇ ਸੀ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਦੌੜੀ ਆਈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਈ। ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡਾਂਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜੋ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸ਼ੰਭੂ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸੀ। ਉਹ ਦکش ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਪਿਨਾਕਾ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਕਣਾਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਦुलਹਨ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਹਵਨ-ਵੇਦੀ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ, ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਣ। ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸੁਨਭਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ ਗਈ। ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਕੁਸ਼ਾਂਗੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿੰਧੂਰੀ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਾੜ੍ਹਾ ਲਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਵੇਦੀ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਮਧੁਪਾਰਕ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਸੱਤ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਬਚਨ ਕਹੇ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ—"ਮੇਰੀ ਪੋਤੀ, ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ!" "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਸਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸਫੈਦ ਚਾਵਲ ਤੇ ਛਿਲੇ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—"ਸਮਝਦਾਰੀ ਤੇ ਸਮਤਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ।" ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ, ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਲਜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਉਠੀ, "ਮੈਂ ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।" ਭੁੰਨਿਆ ਅਨਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਹੋਮ ਸਮੱਗਰੀ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਗਈ। "ਕੀ ਮੰਗਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ—ਇਹ ਹਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।" "ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਕੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।" ਮਾਲਿਨੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਂਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਵੀਰਯ ਰੇਤ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਚੌਰਾਂਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।