ਸਤੀ ਦੀ ਮਾਮੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹਾਲ ਬੁਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਭੜਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਿੰਹ-ਮੁਖੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਵੀਰਭਦਰ ਸਿੱਧਾ ਕਣਾਖਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਖੜਾ ਸੀ। ਮੱਧ ਵਿਚ, ਸ਼ਰਵ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਫੜਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਕਿ "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ—ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ—ਵੀਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਚੌਥੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੜਕੇ, ਉਹ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈ। ਧਰਮ ਅਬੋਲ, ਅਠ-ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਡਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਥ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਉਹ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਯ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਯਕ੍ਸ਼, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਪੰਛੀ, ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਉਗ੍ਰ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਗਰਾਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਵੀਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਵੀਰਭਦਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ ਤੇ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਭੁੱਲਣ-ਮੁੱਲਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਡਰ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੰਦਿਆਂ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਐਵੇਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਆਸਹੀਣ ਮੰਗਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਲ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਖਗਧਵਜ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਵੀਰਭਦਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਜੋ ਮੱਛਲੀ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੱਕਰ ਵੱਲ ਇੰਝ ਵਧਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮਧੁ ਵੱਲ। ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਕੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦੇ ਆਇਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਪ੍ਰਭੂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਿਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ-ਸੱਜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਯਜਨ-ਸਥਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।