ਇਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰ—ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਛਤਰੀ ਉਠਾ ਕੇ ਚਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਫ਼ੈਦ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਕਛਵੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਥੁਦਕਾ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਕਿਨਨਰ, ਆਪਣੇ ਵਾਦਯ-ਯੰਤਰ ਵਜਾ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੀਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ—ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਅੱਸੀ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਸੂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੋਵੀ ਵਚਨਬੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਆਏ। ਇਹ ਸਭ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਾਡ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹਥੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਪਹਾਡ ਇਸ਼ਾਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਨੰਦੀ ਰਸਤਾ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਪਹਾਡਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ, ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ਵੱਟੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਦੂਜੀ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਕਾਜਲ ਦੀ ਸਟੀਕ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਈ। ਇੱਕ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹੋਵੇ, ਨੰਗੀ, ਹਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਆਈ। ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਾਦੇਵ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋਇਆ; ਸ਼ੰਭੂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਸੀ। ਉਹ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਪਿਨਾਕਾ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਨ-ਬਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਧੂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਪਹਾਡ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਸੁਨਭਾ ਨੇ ਸਮਾਰੋਹ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਈ ਗਈ। ਦੇਵਤਾ, ਕੁਸ਼ਾਂਗੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਖੇਡ ਵਿਚ, ਪਹਾਡ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੰਡੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਧੁਪਾਰਕ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਪਹਾਡਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਸੱਤ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। "ਮੇਰੀ ਪੋਤਰੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਲੈ ਲੋ!" "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ, ਪਹਾਡਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਹਾਡਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।" ਅਤੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸਫੈਦ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਛਿਲੇ ਜੌ ਭੇਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਾਡ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਮਝਦਾਰੀ ਅਤੇ ਸਮਤਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ।" ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਲਜਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।