ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਧੂ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਖੁਸ਼ੀ ਅਚਾਨਕ ਆਈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੁਖ ਵੀ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਪਰਵਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਮਹਾਂ ਪਰਵਤ ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਰਵਤਾਂ ਨੂੰ ਚੌਂਫੇਰੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਆਸਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਦਾਲਕ, ਵਾਰੁਣ, ਵਰਾਹ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਸੀਟ, ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਅਤੇ ਮੰਦਰਕ ਪਰਵਤ, ਕੈਲਾਸ, ਮਹੇਂਦਰ, ਨਿਸ਼ਧ ਅਤੇ ਅੰਜਨਾ ਪਰਵਤ — ਇਹ ਸਭ ਆਏ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਲੈਡੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਈ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ خاطر, ਇਸ ਕੁੰਵਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਸਹਿਮਤਿ ਦੱਸੋ।” ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਜਵਾਈ ਮਨਪਸੰਦ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਕਾਰਣ ਉਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮਹਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।” ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਧੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਵਧੂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਤਾਰੀਖ, ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ‘ਮੈਤਰਾ’ ਨਾਮਕ ਪਲ ਵਿਆਹ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ। “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।” ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮੰਦਰ ਪਰਵਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ (ਤ੍ਰਿਲੋਕ) ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਵਾਹਕ ਨੂੰ ਦੇਖਣਗੇ। ਹਰਾ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਵੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਏ। ਨੰਦੀ ਆਦਿ, ਆ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾਲ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ… ਫਿਰ, ਹਰੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੈਵ, ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਮੰਦਰ ਪਰਵਤ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਰਵਾ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਗਏ। ਸੁਰਭੀ, ਸੁਰਸਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੰਕਰ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਨੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਕੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਜਟਾਂ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।